Aziz olduğumun farkında olduğum için hayatımın geri kalanını esaret altında yaşamak zorunda kaldım. Ben gerçekten ‘gerçek’ bir azizdim, ama bunun bir önemi yoktu, çünkü tapınakta zaten belirlenmiş bir aziz vardı. Maruz kaldığım tüm istismarlardan dolayı öldüğümde, hayatımdaki tüm bu olaylar gerçekleşmeden önceki bir zamana geri gönderildim. On beş regresyondan sonra, bitkin düşmüştüm.
“Bununla hiçbir ilgim olsun istemiyorum, lütfen beni ölmeye bırakın” diye dua ettim.
Ve sonunda ölebileceğimi düşündüğüm anda, biri “Benim kızım olmaya ne dersin?” dedi.
...O canavarca büyük dük beni evlat edindi.