Gençlik yıllarımda, Solei Dükü’nün bir gözünde göz bandı ve sol kolunda siyah boyalı bir ejderha taşıyan tek kızı Reina hakkında bir roman yazdım. Sahip olduğu her şeyin üzerinde siyah güller olan nihai karamsar kötü kadın… Karanlık ve karamsar geçmişimin nihai sembolü – ve şimdi birdenbire o mu oldum?
Daha da kötüsü, bana bağlılık yemini ettirdiğim aşırı güçlü yardımcı karakterler bile artık çıldırmaya başladı… öyle ki dizlerimin üzerinde yalvarmak isteyen ben oldum.
Bu kadar yeter! Neden her şey bu kadar utanç verici bir şekilde aşırı dramatik? Karanlık geçmişimi temizlemenin zamanı geldi!